Adresacja IP i podsieci w kwalifikacji INF.02: najważniejsze zasady, przykłady i 317 powiązanych pytań w banku.
Adresacja IP staje się czytelna, gdy prefiks traktuje się jako liczbę bitów sieci. Z tej jednej informacji wyznaczysz maskę, granice podsieci i liczbę adresów. Skróty rachunkowe pomagają, ale warto rozumieć zapis binarny i wyjątki dotyczące małych podsieci.
Prefiks, maska i wielkość bloku
Prefiks /26 oznacza 26 jedynek w masce i 6 bitów części hosta. Odpowiada mu maska 255.255.255.192, bo ostatni oktet ma postać 11000000. Zostaje 6 bitów hosta, więc blok liczy 2^6, czyli 64 adresy.
Prefiks
Maska (ostatni oktet)
Adresów w bloku
Granice w ostatnim oktecie
/25
255.255.255.128
128
0, 128
/26
255.255.255.192
64
0, 64, 128, 192
/27
255.255.255.224
32
co 32
/28
255.255.255.240
16
co 16
Przykład obliczenia podsieci IPv4
Dla adresu 192.168.10.77/26 właściwy blok zaczyna się od 64 i kończy na 127:
pierwszy host
192.168.10.65
ostatni host
192.168.10.126
adres rozgłoszeniowy
192.168.10.127
adresów dla hostów
62 (64 minus sieć i broadcast)
Bramą może być dowolny poprawnie skonfigurowany adres hosta w tej podsieci. Pierwszy albo ostatni użyteczny adres to konwencja, nie wymóg IPv4.
Wzór na hosty i wyjątki /31 oraz /32
Dla typowej podsieci IPv4 liczba adresów hostów to 2^(32 - prefiks) - 2: odejmuje się adres sieci i rozgłoszeniowy. Ten szkolny wzór pasuje do zwykłych sieci LAN, ale nie do każdego prefiksu:
›
RFC 3021 dopuszcza /31 na łączu punkt-punkt: oba adresy są używane przez końce łącza i nie wydziela się osobnego adresu rozgłoszeniowego.
›
/32 wskazuje jeden konkretny adres, na przykład trasę do hosta, a nie pulę z siecią, hostami i broadcastem.
Zakresy specjalne i adresy prywatne
10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12, 192.168.0.0/16
adresy prywatne RFC 1918, wychodzą do internetu przez NAT
127.0.0.0/8
pętla zwrotna
169.254.0.0/16
link-local (APIPA): Windows nadaje go sam, gdy nie dostanie dzierżawy DHCP
0.0.0.0
adres nieokreślony; trasa 0.0.0.0/0 to trasa domyślna
255.255.255.255
ograniczony adres rozgłoszeniowy
Klasy A, B i C bywają w pytaniach historycznych, ale współczesne obliczenia tras i podsieci opierają się na CIDR i prefiksie.
IPv6 bez zgadywania
Adres IPv6 ma 128 bitów w ośmiu grupach szesnastkowych. Zera z początku grupy można pominąć, a jeden ciąg zerowych grup zastąpić przez ::, użyte w adresie tylko raz. Przykład: 2001:0db8:0000:0000:0000:ff00:0042:8329 skraca się do 2001:db8::ff00:42:8329. Skracanie przećwiczysz w narzędziu zapis adresów IPv6. IPv6 nie używa adresu rozgłoszeniowego znanego z IPv4. W sieci lokalnej typowy jest prefiks /64, ale w zadaniu zawsze licz na podanym prefiksie.
Podział sieci na mniejsze podsieci
1.
Ustal liczbę potrzebnych hostów razem z adresami technicznymi.
2.
Wybierz najmniejszą potęgę dwójki, która to pomieści: dla 50 hostów potrzeba 64 adresów, czyli 6 bitów hosta i prefiksu /26.
3.
Wyznacz kolejne granice bloków.
4.
Przy VLSM zacznij od największej podsieci, a kolejne umieszczaj na poprawnych granicach niewykorzystanej przestrzeni.
5.
Po każdym kroku zapisz adres sieci, prefiks, pierwszy i ostatni adres hosta oraz adres rozgłoszeniowy. Tabela ogranicza pomyłki między sąsiednimi blokami.
Zadania z adresacji wracają w każdej sesji części pisemnej, a w praktycznej adresujesz serwer i stacje według treści arkusza: przećwicz oba warianty na arkuszach z poprzednich sesji.