Adresacja IP i podsieci na egzaminie INF.02
INF.02 · 317 pytań w banku
Adresacja IP staje się czytelna, gdy prefiks traktuje się jako liczbę bitów sieci. Z tej informacji można wyznaczyć maskę, granice podsieci i liczbę adresów. Skróty rachunkowe są pomocne, ale warto rozumieć zapis binarny i wyjątki dotyczące małych podsieci.
❯ przejdź do pytań INF.02
Prefiks, maska i wielkość bloku
Prefiks /26 oznacza 26 jedynek w masce i 6 bitów części hosta. Odpowiada mu maska 255.255.255.192, ponieważ ostatni oktet ma postać 11000000. W tym oktecie pozostaje 6 bitów, więc blok zawiera 2^6, czyli 64 adresy.
Granice bloków /26 w ostatnim oktecie to 0, 64, 128 i 192. Adres należy do przedziału od najbliższej niższej granicy do liczby poprzedzającej następną granicę. Ta metoda jest szybsza od rozpisania wszystkich bitów, ale wynik nadal wynika bezpośrednio z maski.
Przykład obliczenia podsieci IPv4
Dla adresu 192.168.10.77/26 właściwy blok zaczyna się od 64 i kończy na 127. Adres sieci to 192.168.10.64, a adres rozgłoszeniowy 192.168.10.127. W zwykłej podsieci hosty mogą otrzymać adresy od 192.168.10.65 do 192.168.10.126.
Taka podsieć ma 64 adresy, z których 62 można przydzielić hostom po odjęciu adresu sieci i rozgłoszeniowego. Bramą może być dowolny poprawnie skonfigurowany adres hosta w tej podsieci; pierwszy lub ostatni użyteczny adres jest konwencją, a nie wymogiem IPv4.
Wzór na hosty i wyjątki /31 oraz /32
Dla typowej podsieci IPv4 liczbę adresów hostów oblicza się jako 2^(32 - prefiks) - 2. Odejmowane są adres sieci i adres rozgłoszeniowy. Ten szkolny wzór pasuje do zwykłych sieci LAN, ale nie jest uniwersalną regułą dla każdego prefiksu.
RFC 3021 dopuszcza /31 na łączu punkt-punkt: oba adresy są wtedy używane przez końce łącza i nie wydziela się osobnego adresu rozgłoszeniowego. Prefiks /32 wskazuje jeden konkretny adres, na przykład trasę do hosta, a nie pulę z adresem sieci, hostami i broadcastem.
Zakresy specjalne i adresy prywatne
Prywatne zakresy RFC 1918 to 10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12 oraz 192.168.0.0/16. Nie są routowane w publicznym internecie i zwykle wychodzą poza sieć przez NAT. Zakres 127.0.0.0/8 służy do pętli zwrotnej, a 169.254.0.0/16 do lokalnych adresów link-local, które Windows może nadać automatycznie, gdy nie uzyska dzierżawy DHCP.
Zapis 0.0.0.0 może oznaczać adres nieokreślony, a trasa 0.0.0.0/0 trasę domyślną. Adres 255.255.255.255 jest ograniczonym adresem rozgłoszeniowym. Klasy A, B i C bywają w pytaniach historycznych, lecz współczesne obliczenia tras i podsieci opierają się na CIDR i prefiksie.
IPv6 bez zgadywania
Adres IPv6 ma 128 bitów zapisanych w ośmiu grupach szesnastkowych. Zera z początku grupy można pominąć, a jeden ciąg grup złożonych z samych zer zastąpić przez ::. Skrótu :: wolno użyć w adresie tylko raz. Przykładowo 2001:0db8:0000:0000:0000:ff00:0042:8329 skraca się do 2001:db8::ff00:42:8329.
Adresy link-local należą do fe80::/10, pętla zwrotna to ::1, adres nieokreślony to ::, multicast mieści się w ff00::/8, a global unicast w 2000::/3. IPv6 nie używa adresu rozgłoszeniowego znanego z IPv4. W typowej sieci lokalnej spotyka się prefiks /64, ale przy zadaniu zawsze należy oprzeć obliczenie na podanym prefiksie.
Podział sieci na mniejsze podsieci
Najpierw ustal liczbę potrzebnych hostów wraz z adresami technicznymi, a potem wybierz najmniejszą potęgę dwójki, która pomieści ten zbiór. Dla 50 hostów potrzeba 64 adresów, czyli 6 bitów hosta i prefiksu /26. Następnie wyznacz kolejne granice bloków.
Przy VLSM zacznij od największej podsieci, a kolejne umieszczaj na poprawnych granicach niewykorzystanej przestrzeni. Po każdym kroku zapisz adres sieci, prefiks, pierwszy i ostatni adres hosta oraz adres rozgłoszeniowy. Tabela ogranicza pomyłki między sąsiednimi blokami.
Z tym działem powiązano 317 pytań w banku INF.02. Na ekranie Wszystkie pytania wybierz jeden z tagów: adresacja-ip. Możesz wtedy przejrzeć zadania tylko z interesującego Cię obszaru.