adresy IPv6

Adres IPv6 ma 128 bitów za­pi­sa­nych szes­nast­ko­wo w ośmiu gru­pach po cztery znaki, od­dzie­lo­nych dwu­krop­ka­mi. Pełny zapis jest długi, dla­te­go stan­dard do­pusz­cza dwa skróty. Pierw­szy usuwa zera wio­dą­ce w każdej grupie, więc 0db8 za­pi­su­je się jako db8, a 0000 jako 0. Drugi za­stę­pu­je jeden ciąg ko­lej­nych grup ze­ro­wych po­dwój­nym dwu­krop­kiem.

Po­dwój­ne­go dwu­krop­ka wolno użyć w ad­re­sie tylko raz. Gdyby wy­stą­pił dwa razy, nie dałoby się od­two­rzyć, ile grup ze­ro­wych kryje się po każdej stro­nie. Naj­krót­szy zapis skraca naj­dłuż­szy ciąg co naj­mniej dwóch grup zer. Przy re­mi­sie wy­bie­ra pierw­szy od lewej. Roz­wi­nię­cie działa od­wrot­nie: li­czysz grupy za­pi­sa­ne jawnie, odej­mu­jesz je od ośmiu i tyle grup ze­ro­wych wsta­wiasz w miej­sce po­dwój­ne­go dwu­krop­ka.

Nie­któ­re ro­dza­je ad­re­sów roz­po­znasz po ich po­cząt­ku. Zakres fe80::/10 to adresy link-local uży­wa­ne w ob­rę­bie jed­ne­go łącza, ff00::/8 to mul­ti­cast, ::1 to pętla zwrot­na, a 2000::/3 obej­mu­je glo­bal­ny uni­cast oraz pule spe­cjal­ne, w tym do­ku­men­ta­cyj­ną 2001:db8::/32. Zapis /64 przy ad­re­sie ozna­cza zwykle po­dział na 64 bity pre­fik­su sieci i 64 bity iden­ty­fi­ka­to­ra in­ter­fej­su.