protokoły i porty

Adres IP kie­ru­je pakiet do wła­ści­we­go urzą­dze­nia, a numer portu mówi sys­te­mo­wi, której usłu­dze ma prze­ka­zać dane. Dzięki temu jeden serwer ob­słu­gu­je naraz stronę WWW, pocztę i zdalny pulpit. Porty od 0 do 1023 są za­re­zer­wo­wa­ne dla usług sys­te­mo­wych i to wła­śnie o nie pyta eg­za­min: 21 dla po­łą­cze­nia ste­ru­ją­ce­go FTP, 22 dla SSH, 25 dla SMTP, 53 dla DNS, 80 dla HTTP, 110 dla POP3, 143 dla IMAP, 443 dla HTTPS i 3389 dla pul­pi­tu zdal­ne­go.

Model ISO/OSI dzieli ko­mu­ni­ka­cję na siedem warstw, od sy­gna­łu w kablu do apli­ka­cji użyt­kow­ni­ka. War­stwa pierw­sza to nośnik i wtycz­ki, druga to ramki i adresy MAC, trze­cia to adresy IP i tra­so­wa­nie, czwar­ta to TCP oraz UDP, a siódma to pro­to­ko­ły wi­dzia­ne wprost, jak HTTP czy FTP. Py­ta­nia o urzą­dze­nia roz­strzy­ga się tym samym klu­czem: kon­cen­tra­tor po­wie­la sygnał (war­stwa 1), prze­łącz­nik czyta adres MAC (war­stwa 2), a ruter po­dej­mu­je de­cy­zję na pod­sta­wie adresu IP (war­stwa 3).

Wybór między TCP a UDP należy do pro­to­ko­łu apli­ka­cyj­ne­go. TCP na­wią­zu­je po­łą­cze­nie i pil­nu­je ko­lej­no­ści oraz kom­plet­no­ści danych, więc ko­rzy­sta­ją z niego HTTP, FTP i poczta. UDP wysyła da­ta­gra­my bez ta­kie­go na­rzu­tu, co opłaca się przy trans­mi­sji głosu i obrazu. Część usług używa obu: DNS od­po­wia­da zwykle przez UDP, a przy więk­szych od­po­wie­dziach i trans­fe­rze strefy prze­cho­dzi na TCP.