Sieć dla webdeva: TCP/IP, HTTP i HTTPS, DNS, porty, upload i download
INF.03 · teoria
autor: redakcja · 02.11.2026
Droga żądania od przeglądarki do serwera: adres IP, DNS, porty, warstwy TCP/IP oraz HTTPS. Topologie, pomiar łącza, pobieranie i wysyłanie danych oraz bezpieczna komunikacja. Lekcja 2.4 kursu INF.03.
Sieć komputerowa to połączone urządzenia, które wymieniają dane według wspólnych reguł zwanych protokołami. Na egzaminie trzeba rozpoznać protokół, port, topologię i kierunek przesyłania danych. Przy uruchamianiu strony te pojęcia pozwalają odróżnić brak połączenia od złego adresu, błędu DNS i problemu aplikacji.
Połączenia i topologie
Topologia to układ połączeń między urządzeniami. W gwieździe urządzenia łączą się z punktem centralnym, zwykle przełącznikiem. W magistrali korzystają ze wspólnej drogi transmisyjnej, a w pierścieniu tworzą zamknięty ciąg. Siatka ma wiele połączeń między węzłami, dzięki czemu mogą istnieć drogi zastępcze. Drzewo łączy kolejne rozgałęzienia, a układ mieszany wykorzystuje cechy kilku topologii.
Topologia fizyczna opisuje przewody i połączenia, logiczna sposób przepływu danych. Rysunek z centralnym urządzeniem najpierw każe rozpoznać gwiazdę, a dopiero potem ocenić działanie tego urządzenia. Nie każdy punkt centralny jest routerem. Przełącznik łączy urządzenia w sieci lokalnej, natomiast router przekazuje pakiety między sieciami. Domowy sprzęt często łączy kilka funkcji w jednej obudowie.
Sieć przewodowa wykorzystuje medium, na przykład skrętkę albo światłowód. Bezprzewodowa przenosi dane falami radiowymi. Wi-Fi jest sposobem podłączenia do sieci, a internet zbiorem połączonych sieci. Można mieć działające Wi-Fi bez dostępu do internetu. Wspólna nazwa sieci na ekranie telefonu nie dowodzi też, że punkt dostępowy jest zaufany.
Warstwy TCP/IP
Model TCP/IP porządkuje komunikację w warstwy. Warstwa aplikacji opisuje usługę, na przykład HTTP dla stron lub DNS dla nazw. Warstwa transportowa wykorzystuje między innymi TCP i UDP. Internetowa opiera adresowanie i przekazywanie pakietów na IP. Warstwa dostępu do sieci odpowiada za przeniesienie danych przez lokalne połączenie, na przykład Ethernet albo Wi-Fi.
Cztery warstwy modelu TCP/IP: aplikacja, transport, internet i dostęp do sieci po stronie klienta i serwera
TCP (Transmission Control Protocol, protokół sterowania transmisją) dostarcza uporządkowany strumień danych i obsługuje ponowne przesyłanie brakujących fragmentów. UDP (User Datagram Protocol, protokół datagramów użytkownika) przenosi osobne datagramy bez takich gwarancji na tym poziomie. Program może dodawać potrzebne mechanizmy wyżej. Sam wybór UDP nie oznacza, że aplikacja zawsze utraci dane albo że komunikacja będzie szybsza w każdych warunkach.
IP (Internet Protocol, protokół internetowy) określa adresy i sposób przekazywania pakietów między sieciami. Adres IP wskazuje punkt komunikacji w sieci, a port rozróżnia usługi na danym urządzeniu. Przeglądarka i serwer mogą prowadzić wiele połączeń jednocześnie właśnie dzięki dodatkowym informacjom identyfikującym każdą rozmowę. Numer portu nie jest numerem fizycznego gniazda w obudowie.
DNS, HTTP i szyfrowanie
DNS (Domain Name System, system nazw domenowych) pomaga znaleźć informacje o nazwie, między innymi adres IP serwera. Nazwa witryny i adres IP mają różne role: nazwa jest wygodna dla człowieka, adres służy komunikacji sieciowej. Zmiana pliku strony nie wymaga zmiany domeny. Zmiana miejsca hostowania może natomiast wymagać zmiany odpowiednich rekordów DNS.
HTTP (Hypertext Transfer Protocol, protokół przesyłania hipertekstu) określa żądania i odpowiedzi aplikacji WWW. Klient prosi o zasób, a serwer zwraca kod odpowiedzi, nagłówki i ewentualną treść. HTTPS to HTTP chronione mechanizmem TLS (Transport Layer Security, zabezpieczenie warstwy transportowej). Zapewnia ochronę przesyłanych danych i uwierzytelnienie serwera na podstawie certyfikatu. Nie dowodzi uczciwości sklepu ani poprawności jego programu.
Domyślny port HTTP to 80, a HTTPS 443. DNS używa standardowo portu 53, a SSH, czyli szyfrowany dostęp zdalny, portu 22. Numery te można zestawić w narzędziu protokoły sieciowe i porty. Użycie niestandardowego portu wymaga uwzględnienia go w adresie lub konfiguracji klienta. Sam numer nie gwarantuje, jaki program faktycznie go obsługuje.
Typowa droga do strony obejmuje ustalenie adresu, utworzenie połączenia i przesłanie żądania. Klasyczne HTTP/1.1 oraz HTTP/2 zwykle korzystają z TCP, a HTTP/3 korzysta z protokołu transportowego QUIC, który zapewnia strumienie danych na bazie UDP. To powód, by nie definiować HTTP jako protokołu zawsze działającego na TCP. Sposób działania klienta i serwera rozwija lekcja Jak działa strona WWW, a reguły HTTP opisuje standard IETF.
Pobieranie, wysyłanie i pomiar
Pobieranie (download) to przepływ danych do urządzenia użytkownika, a wysyłanie (upload) od niego. Oglądanie filmu obciąża głównie pobieranie, przesłanie kopii projektu na serwer głównie wysyłanie. Rozmowa wideo wymaga obu kierunków. Łącze może mieć różne przepustowości w każdą stronę, dlatego wynik pobierania nie pozwala odgadnąć szybkości wysyłania.
Przepustowość określa możliwy strumień danych, a opóźnienie czas dotarcia lub odpowiedzi. Dla pliku 100 MB i strumienia 20 Mb/s idealny czas wynosi 40 sekund: 100 razy 8 daje 800 Mb, a 800 podzielone przez 20 daje 40. W praktyce narzut protokołów, obciążenie i ograniczenia serwera mogą ten czas wydłużyć. Wynik testu łącza jest pomiarem w danych warunkach, a nie stałą własnością każdej strony.
Program ping sprawdza odpowiedzi ICMP (protokołu komunikatów kontrolnych internetu) i mierzy czas obiegu, ale część serwerów blokuje te odpowiedzi. Brak odpowiedzi nie dowodzi więc awarii witryny. Traceroute, w Windows tracert, pomaga obejrzeć kolejne etapy trasy. Monitor systemowy pokazuje wykorzystanie interfejsu, a panel Network (sieć) przeglądarki czas żądań strony. Porównanie tych wyników pozwala zawęzić przyczynę problemu.
Synchroniczność i bezpieczna rozmowa
Transmisja synchroniczna opiera odbiór strumienia na uzgodnionym taktowaniu, a asynchroniczna może wyznaczać granice jednostek dodatkowymi oznaczeniami, na przykład bitami startu i stopu. Nie oznacza to braku potrzeby poprawnego mierzenia czasu w odbiorniku. Różnica dotyczy organizacji transmisji; opis różnych sposobów ramkowania zawiera RFC 1662.
W opisie usług słowa te mają jeszcze inny kontekst. Rozmowa audio lub wspólna tablica z jednoczesną pracą wymagają bieżącego udziału osób. Poczta i forum pozwalają odpowiedzieć później, dlatego są przykładami komunikacji asynchronicznej między użytkownikami. Nie wynika z tego, że ich warstwa fizyczna działa identycznie. Kontekst pytania wskazuje, czy chodzi o transmisję sygnału, działanie programu, czy czas uczestnictwa ludzi.
Przed spotkaniem sprawdza się mikrofon, słuchawki i uprawnienia udostępniania. Na tablicy interaktywnej warto ustalić, kto może edytować, a kto tylko oglądać. Netykieta to zasady kulturalnej komunikacji w sieci: rzeczowy tytuł, szacunek dla rozmówcy, niewysyłanie zbędnych wiadomości i niepublikowanie cudzych danych. Nagrywanie i publiczne udostępnienie rozmowy wymagają odrębnego rozważenia praw uczestników.
Na egzaminie
W pytaniu o usługę odróżnij DNS od HTTP, port od adresu IP oraz wysyłanie od pobierania. Przy rachunku zamień bajty na bity przed podzieleniem przez Mb/s. Jeżeli strona zgłasza błąd 404, serwer odpowiedział, lecz nie znalazł zasobu pod wskazanym adresem. To inna sytuacja niż brak jakiejkolwiek odpowiedzi.
Pułapka: działające połączenie Wi-Fi nie gwarantuje dostępu do internetu, a HTTPS nie jest certyfikatem uczciwości sprzedawcy.
Korzystaj z aktualnego oprogramowania, kontroluj adres logowania i nie obchodź ostrzeżeń certyfikatu przy podawaniu danych. Nie udostępniaj całego ekranu, gdy wystarczy jedno okno. Takie czynności łączą bezpieczeństwo sieci z ochroną informacji widocznych podczas pracy.