Sprzęt, dyski i RAID na egzaminie INF.02

Procesor musi pasować do gniazda i być obsługiwany przez chipset oraz wersję UEFI płyty. Pamięć RAM dobiera się według generacji, obsługiwanej pojemności i częstotliwości, a płytę oraz obudowę według formatu, na przykład ATX lub microATX. Zasilacz powinien mieć odpowiednią moc, jakość i złącza dla płyty, procesora oraz karty graficznej.

Po włączeniu komputera firmware UEFI wykonuje test POST, inicjuje urządzenia i wybiera nośnik startowy. Brak obrazu nie zawsze oznacza uszkodzenie monitora: trzeba sprawdzić zasilanie, pamięć, kartę graficzną, przewód oraz sygnały diagnostyczne płyty. Przy pracy wewnątrz obudowy należy odłączyć zasilanie i ograniczyć ryzyko wyładowania elektrostatycznego.

HDD zapisuje dane magnetycznie na wirujących talerzach, dlatego opóźnienie zależy także od ruchu mechaniki. SSD korzysta z pamięci flash i zwykle ma krótszy czas dostępu. SATA jest interfejsem używanym przez dyski HDD i SSD, natomiast NVMe jest protokołem zaprojektowanym dla pamięci nieulotnej pracującej przez PCI Express.

M.2 opisuje format oraz złącze, a nie jedną gwarantowaną technologię transmisji. Dysk M.2 może używać SATA albo PCIe/NVMe, zależnie od modelu i obsługi płyty. Przed zakupem trzeba sprawdzić typ klucza, długość modułu, obsługiwany interfejs i liczbę dostępnych linii PCIe.

GPT współpracuje z UEFI, przechowuje zapasową kopię informacji o partycjach i nie ma ograniczenia czterech partycji podstawowych znanego z MBR. MBR spotyka się w starszych konfiguracjach BIOS; przy sektorach 512-bajtowych jego typowy limit adresowania wynosi około 2 TiB. Sposób partycjonowania nie jest tym samym co system plików.

NTFS obsługuje uprawnienia, duże pliki i dziennik zmian. FAT32 zapewnia szeroką zgodność, ale ogranicza rozmiar pojedynczego pliku do wartości mniejszej niż 4 GiB. exFAT usuwa ten limit i jest używany na nośnikach wymiennych. Formatowanie tworzy struktury systemu plików na partycji lub woluminie, dlatego może spowodować utratę dostępu do wcześniejszych danych.

RAID 0 rozkłada dane na co najmniej dwóch dyskach i nie zapewnia odporności na awarię. RAID 1 tworzy kopie lustrzane. RAID 5 wymaga co najmniej trzech dysków, przeznacza równowartość jednego na parzystość i toleruje awarię jednego. RAID 6 wymaga co najmniej czterech dysków, zużywa równowartość dwóch i toleruje awarię dwóch.

RAID 10 łączy lustra z rozkładaniem danych, wymaga parzystej liczby co najmniej czterech dysków i udostępnia połowę ich łącznej pojemności. Przy N dyskach o pojemności S pojemność RAID 5 wynosi (N - 1) * S, RAID 6 (N - 2) * S, a RAID 10 N / 2 * S. Jeśli dyski mają różne rozmiary, obliczenia ogranicza pojemność najmniejszego z nich.

Cztery dyski po 2 TB dadzą nominalnie 6 TB w RAID 5 i 4 TB w RAID 10. RAID 5 przetrwa awarię jednego dysku. RAID 10 może przetrwać kilka awarii, o ile w żadnej parze lustrzanej nie zostaną utracone oba nośniki. Wartości pokazywane przez system mogą różnić się od etykiety producenta z powodu dziesiętnych TB i binarnych TiB.

RAID zwiększa dostępność albo wydajność, ale nie zastępuje kopii zapasowej. Nie chroni przed przypadkowym skasowaniem, szyfrowaniem danych przez złośliwy program, błędem administratora ani zniszczeniem całego urządzenia. Kopia powinna istnieć poza macierzą, a możliwość odtworzenia danych należy okresowo sprawdzać.