interpreter Python

Python wy­ko­nu­je pro­gram wiersz po wier­szu, a o tym, co należy do pętli albo funk­cji, de­cy­du­ją wcię­cia. To na­rzę­dzie za­trzy­mu­je się po każdej in­struk­cji i po­ka­zu­je war­to­ści zmien­nych oraz tekst wy­pi­sa­ny przez print. Typu zmien­nej się nie de­kla­ru­je: Python nadaje go po war­to­ści, a panel zmien­nych po­ka­zu­je go obok nazwy.

Po­je­dyn­czy uko­śnik zawsze daje liczbę z ułam­kiem, więc 4 / 2 to 2.0. Po­dwój­ny uko­śnik dzieli z za­okrą­gle­niem w dół: 7 // 2 to 3, a -7 // 2 to -4. Znak pro­cen­tu oddaje resztę z dzie­le­nia. Te trzy ope­ra­to­ry roz­strzy­ga­ją więk­szość zadań z ob­li­cze­nia­mi.

Funk­cja range(1, 5) daje liczby 1, 2, 3 i 4, czyli bez ostat­niej. Listy nu­me­ru­je się od zera, a indeks ujemny liczy od końca, więc lista[-1] to ostat­ni ele­ment. Przy­pi­sa­nie jednej listy do dru­giej zmien­nej nie tworzy kopii: obie nazwy wska­zu­ją tę samą listę i zmiana przez jedną jest wi­docz­na przez drugą.

Funk­cja, która wy­wo­łu­je samą siebie, jest re­ku­ren­cyj­na. Krok po kroku widać każde wej­ście do funk­cji z mniej­szym ar­gu­men­tem i każdy powrót z wy­ni­kiem. Silnik ob­słu­gu­je zmien­ne, ope­ra­to­ry, wa­run­ki, pętle, funk­cje, listy, krotki, słow­ni­ki, napisy oraz moduły math i random. Nie ma jesz­cze klas i nie czyta z kla­wia­tu­ry, więc za­miast input() wpi­su­je się war­tość wprost.