interpreter Java

Kod w Javie wy­ko­nu­je się in­struk­cja po in­struk­cji, a każda zmien­na ma za­de­kla­ro­wa­ny typ: int, double, bo­ole­an, char albo String. To na­rzę­dzie za­trzy­mu­je się po każdej in­struk­cji i po­ka­zu­je war­to­ści zmien­nych oraz tekst wy­pi­sa­ny przez System.out.print i System.out.println. Nie trzeba pisać klasy ani metody main: wy­star­czy sam frag­ment z ar­ku­sza, choć pełny pro­gram też za­dzia­ła.

Ta­bli­ca utwo­rzo­na przez new int[10] ma dzie­sięć ele­men­tów wy­peł­nio­nych zerami, a jej roz­miar podaje pole length. In­dek­sy idą od zera, więc ostat­ni ele­ment ma numer 9. Się­gnię­cie dalej kończy pro­gram wy­jąt­kiem ArrayIndexOutOfBoundsException, który da się złapać w bloku try i catch.

Napisy po­rów­nu­je się metodą equals. Dwa znaki rów­no­ści spraw­dza­ją, czy to ten sam obiekt, a nie czy tekst jest taki sam, więc napis zbu­do­wa­ny w trak­cie dzia­ła­nia pro­gra­mu nie jest równy li­te­ra­ło­wi o tej samej treści. Znak typu char jest liczbą: wy­ra­że­nie 'a' + 1 daje 98, a nie literę b.

Silnik ob­słu­gu­je zmien­ne, ope­ra­to­ry, wa­run­ki, pętle, ta­bli­ce, napisy, metody sta­tycz­ne, listę ArrayList i pod­sta­wo­we wy­jąt­ki. Nie ma jesz­cze klas z obiek­ta­mi i nie czyta z kla­wia­tu­ry, więc za­miast klasy Scan­ner wpi­su­je się war­tość wprost.