interpreter PHP

PHP wy­ko­nu­je się po stro­nie ser­we­ra, wiersz po wier­szu, od góry pliku. Każda in­struk­cja kończy się śred­ni­kiem i zmie­nia jedną z dwóch rzeczy: war­tość zmien­nej albo tekst, który skrypt wysyła do prze­glą­dar­ki. To na­rzę­dzie za­trzy­mu­je się po każdej in­struk­cji i po­ka­zu­je oba te stany naraz, więc za­miast czytać kod i zga­dy­wać wynik, po prostu go oglą­dasz.

Zmien­na to nazwa po­prze­dzo­na zna­kiem dolara. Typu się nie de­kla­ru­je: PHP nadaje go po tym, co przy­pi­szesz, i zmie­nia w trak­cie dzia­ła­nia skryp­tu. W panelu zmien­nych stoi nazwa, typ i war­tość, dla­te­go od razu widać, kiedy 5 jest liczbą, a kiedy na­pi­sem, i skąd biorą się za­ska­ku­ją­ce wyniki po­rów­nań.

Osobno widać wyj­ście, czyli wszyst­ko, co wy­pi­sał echo. Prze­glą­dar­ka do­sta­je do­kład­nie ten tekst i do­pie­ro potem go rysuje, więc w panelu wyj­ścia stoją znacz­ni­ki HTML, a nie gotowa lista. To jest ten sam widok, o który pyta eg­za­min, gdy w po­le­ce­niu po­ja­wia się zwrot o źródle strony.

Silnik ob­słu­gu­je pod­zbiór języka wy­star­cza­ją­cy do zadań eg­za­mi­na­cyj­nych: zmien­ne, ope­ra­to­ry, wa­run­ki, pętle, ta­bli­ce, funk­cje własne i wbu­do­wa­ne, napisy oraz daty. Nie ma klas, sesji, plików ani po­łą­cze­nia z bazą, bo tych rzeczy nie da się wy­ko­nać wy­łącz­nie w prze­glą­dar­ce. Do ćwi­cze­nia za­py­tań służy osobne na­rzę­dzie z bazą danych.