Okablowanie strukturalne w kwalifikacji INF.02: najważniejsze zasady, przykłady i 165 powiązanych pytań w banku.
Okablowanie strukturalne ocenia się przez cały tor transmisyjny, a nie przez pojedynczy kabel. O wyniku decyduje kategoria komponentów, klasa całego łącza, sposób zarobienia końcówek, długość odcinka stałego oraz jakość kabli krosowych. Większość zadań sprowadza się do trzech pytań: czy kategoria uniesie wymaganą przepływność na wymaganym dystansie, czy tor mieści się w limicie długości i czy sekwencja żył jest identyczna po obu stronach.
Kategoria, klasa i realna przepływność
Kategoria opisuje komponenty i pasmo, na którym spełniają parametry, a klasa opisuje gotowy tor zbudowany z tych komponentów.
Kategoria
Klasa
Pasmo
Uwagi
5e
D
100 MHz
1000BASE-T na pełnych 100 m
6
E
250 MHz
10GBASE-T tylko na 37 do 55 m (TSB-155)
6A
EA
500 MHz
10 Gb/s na 100 m
8
I / II
2000 MHz
tylko kanał do 30 m z dwoma złączami, do szaf
Sama kategoria nie jest przepływnością: dopiero para pasma i dystansu daje konkretną prędkość. Kategoria 6A utrzymuje 10 Gb/s na 100 m, bo jej konstrukcja i separatory par ograniczają przesłuch obcy PS ANEXT.
UTP, F/UTP i S/FTP oraz uziemienie ekranu
Notacja ISO/IEC ma postać X/YTP: pierwsza litera to ekran wspólny, druga ekran pojedynczej pary.
U/UTP
bez ekranu, tylko skręcenie par
F/UTP
jedna folia wokół czterech par (potocznie „FTP")
U/FTP
folia na każdej parze, bez ekranu wspólnego
S/FTP
folia na parach plus oplot wspólny, najodporniejsza
Kategoria 7 występuje tylko w wersji ekranowanej, sięga 600 MHz i w pełnej specyfikacji używa złączy GG45 lub TERA zamiast klasycznego 8P8C. Ekran zaczyna działać dopiero po połączeniu z uziemieniem przez gniazdo, panel krosowy i szynę szafy: przerwany albo luźny zachowuje się jak antena. Norma PN-EN 50174-2 podaje separację od nieekranowanych torów zasilających około 200 mm dla skrętki nieekranowanej i około 50 mm dla ekranowanej, a instalacje krzyżuje się pod kątem prostym.
T568A, T568B i kabel krosowany
Kolejność żył w T568B od pinu 1: biało-pomarańczowy, pomarańczowy, biało-zielony, niebieski, biało-niebieski, zielony, biało-brązowy, brązowy. T568A zamienia miejscami parę pomarańczową z zieloną; pary niebieska i brązowa zostają na pinach 4, 5, 7 i 8. Kabel prosty ma ten sam standard na obu wtykach, krosowany T568A z jednej i T568B z drugiej strony.
Zamiana obejmuje piny 1, 2, 3 i 6, bo tylko z nich korzystają 10BASE-T i 100BASE-TX: jedna para nadaje, druga odbiera. 1000BASE-T używa wszystkich czterech par dwukierunkowo, więc przerwana para niebieska lub brązowa nie zatrzyma łącza, ale zepchnie je po autonegocjacji do 100 Mb/s. Auto MDI-X wykrywa układ par i sam koryguje przeplot; w 1000BASE-T jest obowiązkowy.
Sto metrów kanału: 90 m na stałe, 10 m na krosy
Limit 100 m dotyczy całego kanału, od portu przełącznika do karty sieciowej:
›
kabel poziomy z żyłą jednodrutową: najwyżej 90 m,
›
kable krosowe w szafie i przy stanowisku: razem do 10 m; robi się je z linki, która tłumi około 20 procent mocniej niż drut i stąd ten zapas,
›
trasa 90 m plus dwa krosy po 3 m to kanał 96 m: mieści się; 96 m samego kabla poziomego przekracza limit i wymaga pośredniego punktu dystrybucyjnego albo światłowodu.
Przy montażu: rozplot par przed złączem do 13 mm (kat. 5e) albo 6 mm (kat. 6), promień gięcia co najmniej cztery średnice kabla, siła ciągnięcia do 110 N.
Jednomod, wielomod i złącza światłowodowe
Włókno
Rdzeń
Fala
Zasięg 10G
jednomodowe
ok. 9 µm / 125 µm
1310 i 1550 nm
10GBASE-LR: 10 km
wielomodowe OM3
50 µm
850 nm
10GBASE-SR: ok. 300 m
wielomodowe OM4
50 µm
850 nm
10GBASE-SR: ok. 400 m
wielomodowe OM1
62,5 µm
850 nm
najkrótszy, starsze instalacje
Szerszy rdzeń przepuszcza wiele modów naraz: różnica czasu ich przejścia rozmywa impuls (dyspersja modowa) i skraca zasięg. Złącza: LC z ferrulą 1,25 mm (zwykle duplex), kwadratowe wciskane SC z ferrulą 2,5 mm, starsze bagnetowe ST. Kolor osłony: żółty jednomod, turkusowy OM3 i część OM4, fioletowy pozostałe OM4, limonkowy OM5; zielony korpus wtyku to szlif skośny APC.
Panel krosowy, gniazdo i pomiar toru
Kabel poziomy nie kończy się wtykiem: oba końce zarabia się w złączach szczelinowych IDC, w panelu krosowym po stronie szafy i w gnieździe abonenckim po stronie stanowiska, narzędziem uderzeniowym typu 110 lub LSA. Zaciskarka i wtyk 8P8C zostają do kabli krosowych, przy czym wtyk dobiera się osobno do linki i do drutu.
Tester okablowania sprawdza mapę połączeń: ciągłość, zamianę żył, przerwę i zwarcie. Prosty model nie wykryje rozdzielonej pary, bo mapa jest wtedy formalnie poprawna; ujawnia ją dopiero pomiar przesłuchu NEXT. Reflektometr TDR podaje odległość do usterki z czasu powrotu echa i współczynnika NVP (dla skrętki 0,65 do 0,72): przy NVP 0,7 sygnał biegnie około 210 000 km/s, więc echo po 500 ns wskazuje usterkę 52,5 m od miernika.