Część praktyczna egzaminu zawodowego

CKE rozróżnia cztery modele części praktycznej. W modelu „w" rezultatem końcowym jest wyrób lub usługa, w modelu „wk" — to samo, ale wykonane z użyciem komputera. W modelu „d" jedynym rezultatem jest dokumentacja, a w „dk" — dokumentacja przygotowana z użyciem komputera.

Różnica jest praktyczna, nie formalna. W modelach „w" i „wk" przebieg i rezultat ocenia egzaminator w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po nim. W „d" i „dk" ocena odbywa się po egzaminie, wyłącznie na podstawie tego, co zostało zapisane.

Oceniany jest stan zastany po upływie czasu, a nie zamiar. Praca zapisana w złym katalogu albo pod inną nazwą niż wskazana w treści zadania nie zostanie znaleziona i nie dostanie punktów, nawet jeśli jest bezbłędna.

Zasady oceniania publikowane razem z arkuszami rozbijają zadanie na punktowane elementy. Warto je czytać przed rozwiązywaniem, a nie po: pokazują, na czym naprawdę zależy egzaminatorowi i które fragmenty zadania są warte najwięcej.

Do części praktycznej nie da się przygotować pytaniami zamkniętymi. Jedyny sposób, który działa, to wykonanie kilku pełnych zadań z poprzednich sesji od początku do końca i porównanie efektu z zasadami oceniania — czyli sprawdzenie się tak, jak zrobi to egzaminator.

Rób to na czas i na takim sprzęcie oraz oprogramowaniu, jakie będzie na egzaminie. Ćwiczenie w wygodnym środowisku i zdawanie w narzuconym to dwie różne umiejętności.